Swoim orzeczeniem z dnia 13 września 2022 r. Federalny Sąd Pracy – o ile wynika to z dostępnych do tej pory komunikatów prasowych sądu – podąża za linią wyznaczoną przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z dnia 14 maja 2019 r. (sprawa C-55/18) oraz, co nie mniej ważne, przez Sąd Pracy w Emden w orzeczeniu z dnia 20 lutego 2020 r. (nasz komunikat prasowy z dnia 13 maja 2020 r.). Maj 2020 r.): Zgodnie z obowiązującym niemieckim prawem pracy, niemieccy pracodawcy są już zobowiązani do prowadzenia systemu umożliwiającego pracownikom rejestrowanie ich godzin pracy (a więc także, a zwłaszcza tych, które przekraczają umownie należną kwotę).
Zdanie wstępne komunikatu prasowego jasno określa pogląd Federalnego Sądu Pracy: „Zgodnie z § 3 ust. 2 nr 1 ArbSchG pracodawca jest zobowiązany do wprowadzenia systemu, za pomocą którego można rejestrować godziny pracy przepracowane przez pracowników” . Ustawa o ochronie pracy ma zastosowanie do wszystkich firm w Niemczech, niezależnie od ich wielkości. I niezależnie od tego, czy rada zakładowa istnieje, czy nie. Komunikat prasowy należy prawdopodobnie rozumieć tylko w ten sposób, że wszystkie firmy w Niemczech będą w przyszłości zobowiązane do rejestrowania godzin pracy. Oczekiwane uzasadnienie / orzeczenie dotyczy również home office i telepracy.
Wnioski
Dopóki nie zostanie przedstawione uzasadnienie wyroku, dopóty spekulowanie na temat tego, jak taki system mógłby wyglądać lub jaki poziom szczegółowości musi osiągnąć rejestracja godzin pracy, byłoby czystą spekulacją. W tym momencie powinno być już jednak jasne, że nie ma potrzeby wprowadzania żadnych dalszych standardów legislacyjnych, które zobowiązywałyby pracodawców do wprowadzenia systemów rejestracji czasu pracy (jeśli jeszcze nie istnieją) i wykorzystywania ich do rejestrowania faktycznie przepracowanych godzin (niezależnie od wszelkich postanowień umownych, które mogą od tego odbiegać). Pracodawcy muszą„zapewnić odpowiednią organizację i niezbędne zasoby” w celu zapewnienia ochrony zdrowia, kontynuował BAG (decyzja z 13.09.2022 r., sygn. 1 ABR 22/21). Ta rzekomo „nowa” sytuacja prawna obowiązuje ze skutkiem natychmiastowym.
***
